Hallo, dit is Eric Clapton.
Ik wil uiting geven aan mijn verdriet en dankbaarheid...
voor mijn dierbare vriend B.B. King. Ik dank hem voor de inspiratie...
en aanmoedigingen die hij mij al die jaren heeft gegeven...
en voor onze vriendschap.
Er valt verder niet veel te zeggen...
want deze muziek is bijna iets van het verleden.
Als je z'n werk niet kent...
zoek dan het album B.B. King Live at the Regal.
Daar begon het allemaal voor mij als jonge musicus.
Ik had een gelukkige jeugd.
Ik ben met veel liefde grootgebracht door m'n ouders.
Vooral door m'n moeder, want zij hield onvoorwaardelijk van me.
Hij was een blond jongetje.
Toen hij nog klein was, had hij een denkbeeldig paard.
Hij noemde het Bush Branch.
Hij zei altijd: Ik moet naar Bush Branch. Hij is buiten vastgebonden.
Hij speelde cricket op het grasveld en zo. Hij was een lief kind.
Ze zeggen dat ik nogal verwend en egoïstisch was.
Ik had vast wel goede kanten, maar daar hoor ik niets over.
Ik hield erg van schilderen en tekenen. Alles wat introvert was.
Hij tekende altijd stripfiguren zoals Batman, en vliegtuigen.
Maar hij was soms een beetje een eenling.
Ik wist dat ik anders was.
En dat de kinderen op school me anders vonden, of misschien inferieur.
Ik had een enorm minderwaardigheids- complex. En ik wist niet waarom.
Toen ontdekte ik dat m'n zus eigenlijk m'n moeder was.
Ze ging weg toen ik heel jong was...
en ik werd opgevoed door m'n grootouders.
Ik was weduwe met twee kinderen toen ik 27 was.
M'n dochter kreeg een baby en ging naar Canada.
Dus ik bracht de baby groot.
Ik had geen kinderen bij m'n tweede man. En hij was dol op Eric.
Pat was erg levendig, een erg lastige tiener.
Ze was niet makkelijk. Rose wist dat ze een verschrikking was.
Ze ontmoette een Canadees die in Engeland was, hier in het dorp.
Het was een avontuurtje voor één nacht.
Als je in die tijd als ongetrouwd meisje zwanger werd...
was dat verschrikkelijk.
Rick werd geboren en ze ging zomaar naar Canada.
Als Rose en Jack niet voor hem hadden gezorgd...
weet ik niet wat er van hem was geworden.
Ik was totaal van streek.
Toen wantrouwde ik iedereen, ook m'n grootouders.
Ik was zo in de war. Het leek of m'n leven één grote leugen was.
Hallo, kinderen overal. Dit is Uncle Mac. Goedemorgen.
Hier in Londen op zaterdag...
Uncle Mac was op de radio op zaterdagmorgen.
En hij draaide allerlei muziek voor kinderen.
How Much Is that Doggie in the Window, al die nieuwe dingen...
en af en toe draaide hij iets anders.
Dat hoorde je nergens anders. Alleen in dat kinderprogramma.
Ik dacht: O man, dit is iets voor mij.
Ik wist niet dat het zwarte muziek was.
Ik wist niet dat er verschil was tussen zwart en wit.
Maar het had iets wat me aansprak, wat me opwond.
Zonder dat ik het me bewust was, nam het alle pijn weg.
En toen ik de leeftijd had om platen te kopen, kocht ik ze.
Hij wilde een gitaar, en ik kocht een akoestische voor hem.
En hij kreeg de smaak te pakken.
Ik kreeg de grammofoon op het juiste volume...
en speelde mee zoveel ik wilde, zonder ophouden.
De nachten waren vreselijk.
Om 3 uur 's nachts speelde hij Big Bill Broonzy en dat soort platen...
en probeerde ze na te doen. Maar hij moest de volgende dag naar school.
Dan riep ik: Ga je nog naar bed? Om 3 uur 's nachts. Het was vreselijk.
Het was altijd één man met z'n gitaar tegen de wereld.
Hij was helemaal alleen...
en kon niet anders dan zingen en spelen om z'n pijn te verlichten.
En dat weerspiegelde wat ik voelde.
En ik wilde steeds meer net zo zijn.
Ik begon op de Kingston kunstacademie toen ik 15 was.
Ik was bezeten van het idee dat ik m'n leven aan de kunst zou wijden.
Ik wilde leren over Franse literatuur, de Franse cinema, de Japanse cinema.
Ik las Baudelaire, Kerouac, Ginsberg en Steinbeck.
Maar ik was verslaafd aan de blues. Volslagen geobsedeerd.
En ik had een platencollectie.
Ik probeerde geïmporteerde platen te vinden in jazzwinkels.
Muddy Waters, B.B. King, Chuck Berry, Bo Diddley.
Het leek of ik met niemand kon praten die erin geïnteresseerd was.
Je moest kilometers reizen om zo iemand te vinden.
We ontmoetten elkaar in de Marquee Club in Oxford Street.
Donderdag was er bluesavond.
En je kon er geestverwanten ontmoeten en dansen.
Ik ontmoette Mick, Keith en Brian daar.
Ze hoorden bij de scene die daar kwam.
Zo bracht de blues me bij de mensen die m'n vrienden werden.
Er was toen weinig belangstelling voor de blues.
Het was niet populair in dit land.
Ik was zo'n snobistische purist...
en raakte geïnteresseerd in de stijl van spelen...
van de pianist van Muddy Waters, Otis Spann.
Ik dacht: Voor deze muziek heb je een band nodig.
Ik adverteerde in Melody Maker en een bassist belde me op.
We zeiden: Als we een gitarist vinden, kunnen we die muziek gaan maken.
We huurden een zaaltje met een piano...
en er kwam een ventje binnenlopen met een gitaar. Hij was een jaar of 17.
We zagen meteen dat hij een enorm talent had en er hard aan werkte.
Hij was ongelooflijk goed.
Het was een heel kleine band, zonder apparatuur.
We hadden één versterker voor zang, gitaren en alles.
We repeteerden meer dan dat we optraden, maar het was leuk.
Toen ik Ben ontmoette, wist ik meteen dat hij de serieuze jongen was.
En hij was een geweldige pianist.
Hij was een grote inspiratie voor me. En een soort vaderfiguur.
Ik vond dat Eric een obsessieve belangstelling voor muziek had.
Het was de kern van z'n wezen.
Hij was heel vriendelijk, maar teruggetrokken.
En hij vormde snel hechte relaties met mensen die nooit lang duurden.
Maar hij wilde beroepsmusicus worden en moest dus iets ondernemen.
Tien, negen, acht, zeven...
Oké, even stil. Klaar.
vier, drie, twee, zwart.
We traden al regelmatig op en waren onze sologitarist kwijt.
Eric zat bij ons op school.
We waren een van de weinige Zuid-Britse bluesbands...
dus hij kwam meteen bij de band.
We speelden elke zondag in de Crawdaddy Club in Richmond.
Het was één groot feest. Iedereen ging uit z'n dak.
Ik kreeg een groepje volgelingen en wist hoe ik ze op gang kon krijgen.
Hij had z'n eigen aanhang die voor hem bij het podium stond.
Meestal gingen ze voor de zanger, maar bij ons was dat anders.
Het groeide uit tot een vaste groep fans.
Het is leuk. Er komen veel mensen, en dat is fijn.
En we hebben lol met Freddy and the Dreamers en de Yardbirds.
We werden beschouwd als een goede live-act.
We werden gevraagd voor The Beatles- kerstshow. We vonden ze eikels...
maar ik kon het goed vinden met George, omdat hij gitarist was.
We zaten allebei in een band en deden een kerstshow in de Hammersmith-Odeon.
Eric zat in de Yardbirds. Toen ontmoetten we elkaar.
De mensen die voor de Yardbirds kwamen, hielden van de muziek.
Toen The Beatles opkwamen, begonnen ze te schreeuwen. Je hoorde niets meer.
Ik zag vanuit de coulissen hoe zinloos ze het allemaal vonden. Toen al.
George was duidelijk een vernieuwer, maar niemand luisterde naar hem.
En ik vond dat de Yardbirds begrepen waar het allemaal om ging.
En dat was niet beroemd zijn, op tv komen of een hit scoren.
Jim, Keith en ik hadden allerlei ideeën...
over de muziek die we wilde maken.
En toen 'n muziekuitgever met For Your Love kwam, viel alles op z'n plaats.
Het was pop. Alles wat we speelden was bluesmuziek...
die nog niet echt was doorgesijpeld naar de mainstream.
We waren pioniers.
En ik zag dat ze bewust beatlekapsels lieten staan.
Ik dacht: We zijn verraders. Ik moet hier weg.
Eric speelde tijdens de opnamen voor For Your Love en ging weg.
We hadden opeens een enorme hit en geen sologitarist.
Ik was zo ontmoedigd door de muziekbusiness.
Want het leek dat waar ik ook keek iedereen te koop was.
Ik was waarschijnlijk een lastpak om in je band te hebben...
als je het wilde maken in de muziek.
Eric kwam naar me toe in Oxford.
Ik woonde alleen, dus we waren maar met z'n tweeën. En we praatten.
Ik wilde z'n advies. Want ik hou van gitaar spelen en van de blues.
Maar ik overwoog om het allemaal op te geven.
Ik bleef een week of twee bij hem en zag hem houtsnijden.
We kwamen allebei uit een ontwricht gezin. Daar praatten we over.
Z'n belangstelling voor muziek was zo obsessief...
dat hij eigenlijk geen keus had. Hij moest gewoon de beste weg kiezen.
Ik weet zeker dat dat z'n hele leven zo is gegaan.
Toen ik daar was, spoorde iemand me op. En dat was John Mayall.
Het is rust en ze zeggen dat het team leidt met 1-0.
Dank je. Voor de tijd om is, moeten we de Crocodile Walk leren...
met Johnny Mayall and the Bluesbreakers.
We komen in dat programma met hem.
Moet je die danseressen zien.
Ik geloof dat dat z'n nieuwe gitarist is.
Mijn god.
Ex-Yardbird bij John Mayall
In de blues was er niemand zoals hij. Zo bijzonder was Eric.
Hij kende de geschiedenis en de achtergrond...
en had er het gevoel voor en de techniek om het te uiten.
Hij kreeg de vrijheid om zich te laten gaan.
Hoe ver reikte Erics invloed op door de blues geïnspireerde bands?
Hij en Alexis Korner begonnen het daadwerkelijk te spelen.
Veel mensen verzamelden oude bluesplaten, maar die speelden niet.
Maar hij speelde het in de clubs. Hij is er eigenlijk verantwoordelijk voor.
Ik kwam terecht in een werkschema dat ik niet kende.
We werkten zeven avonden per week. We speelden elke avond.
De Twisted Wheel in Manchester, de Mojo in Sheffield...
de Boat House in Nottingham, de Club a Go-Go in Newcastle.
Ik had geen idee hoe je met meisjes moest praten. Ik was erg verlegen.
En opeens had ik afspraakjes, versierde meisjes bij elk optreden.
Eric woonde in Ripley en had geen vervoer.
Dus voor het gemak logeerde hij bij ons.
We hadden een extra kamer, dus daar trok hij in.
Ik had een gezin, dus het was een erg huiselijke situatie.
Een mama, papa en drie kinderen. En 's avonds traden we op.
Hij had een geweldige platencollectie waar ik de hele dag naar luisterde.
Een jaar lang speelde ik mee met de platen en ging erop los.
Mensen die toen veel invloed op me hadden waren gitaristen...
andere zangers en ook Indiase muziek. Ik luisterde veel naar Bismillah Khan.
Ik wilde m'n gitaar net zo laten klinken als zijn blaasinstrument.
Een van de grootste invloeden...
op wat ik met een gitaar wilde bereiken was Little Walter.
Het geluid dat hij maakte met een versterkte mondharmonica.
Het was dik en vet en heel melodieus.
Ik had rondgekeken in muziekwinkels in de West End in Londen...
en verschillende gitaren geprobeerd met verschillende versterkers.
En ik vond een versterker helemaal in het westen van Londen...
met een absoluut perfecte sound.
Hij kwam aanzetten met die gitaar en versterker...
en meteen begonnen de mensen te idealiseren wat hij deed.
En in zekere zin baalde hij daar het meest van.
Hij wilde niet bekeken en geïnspecteerd worden.
Hij wilde op z'n eigen manier spelen en met rust worden gelaten.
Vanaf het moment dat je de Yardbirds verliet en bij John Mayall kwam...
lijken je ideeën enorm veranderd wat je muziek betreft. Wat gebeurde er?
Ik ben niet zoveel veranderd als je denkt...
want het was geen individuele verandering.
Ik kwam in een andere omgeving terecht.
De dingen die ik deed kwamen anders tot uiting.
De Yardbirds waren totaal anders dan John Mayall.
De een is pop en de ander was toen nog meer blues dan nu.
Ik speelde hetzelfde, maar het klonk anders.
Take drie.
We hadden lang genoeg getoerd om in de studio onze set te spelen.
Maar in die tijd deden technici de opname.
Ze zetten de microfoon op vijf centimeter van de versterker.
Maar als je dezelfde sfeer wilde krijgen als in de clubs...
moest het klinken alsof je tussen het publiek zat.
Op drie meter afstand, niet vijf centimeter.
Dus toen die vent dat deed toen we gingen opnemen, zei ik:
Sorry, daar wil ik hem niet. Zet hem daar neer.
Hij zei: Je maakt ons werk erg moeilijk.
Kan me niet schelen, zei ik. Zo wil ik het hebben.
Ze wisten zich geen raad met het volume waar Eric op speelde.
Dus daar moesten we iets op vinden.
Dat was het meest opwindende van het project.
Toen we ontdekten hoe we het moesten doen, hadden we de sound.
Daardoor veranderde alles.
Voor Eric was gitaar spelen in Engeland Hank Marvin en The Shadows.
Heel simpel, weinig techniek.
Opeens hoorden we iets wat totaal anders was.
Die plaat klonk anders dan alles wat we kenden. Hij was revolutionair.
Nu de blues als een enorme kracht in de pop is verschenen...
doet iedereen eraan mee, ook als ze het niet echt begrijpen.
Is dat slecht?
Nee, want na lange tijd zullen ze muzikaal zoveel geleerd hebben...
dat ze zelfs zwarten de blues willen horen zingen...
in plaats van verdunde imitaties.
Dat hoeven ze dan niet meer te accepteren...
omdat ze dan een zwarte kunnen waarderen zonder vooroordelen.
Dan moeten de blanke jongens iets gaan spelen wat even goed is...
want anders worden ze niet meer geaccepteerd.
Dan zijn er geen blanke bluesbands meer.
Waardoor spreekt je muziek jonge blanken aan?
Je zei dat groepen als The Rolling Stones dat hebben teweeggebracht.
Ik denk dat ze houden van dat mooie geluid met die diepe klank.
Ik heb blanken de blues horen zingen.
Ze spelen de blues beter dan ik ooit zal kunnen...
maar ze zullen nooit zo kunnen zingen als ik.
Ik ben een zanger met die diepe klank.
Ik denk dat de blanke jongeren daarom zo vaak komen kijken.
Heeft dat te maken met het gevoel...
Dat zeg ik. De klank is het gevoel.
En dat kun je niet nabootsen? - Dat kun je niet nabootsen.
Dus die jongens kunnen zo gitaar leren spelen, maar niet zo leren zingen?
Zoals ik? Blanke jongens? Nee. Je weet wel beter.
Waarom niet?
Ze hebben niet genoeg soul. Ze hebben het niet moeilijk gehad.
Ik kwam bij John langs en hij zat in de tuin de Melody Maker te lezen.
Hij was woest en zei: Eric oefent met een band in een of andere kerk.
O ja, zei ik.
Opeens was er een groep die ergens ging debuteren.
En dat was het. Het kwam erg onverwacht.
Krankzinnig. Hij zei alleen dat hij ermee stopte.
Ik wilde een bluestrio zijn dat jazz en rock combineerde.
Wij drieën hielden van elkaars manier van spelen...
en besloten ervoor te gaan.
Het is geweldig, ik heb Eric Clapton op z'n lippen gekust.
Ik heb de mooiste soul brother in Engeland gekust.
We zijn nu stoned. We zijn knetterhigh.
Maar zelfs als ik nuchter ben ontdek ik...
dat ik als ik zo ben meer de waarheid over mezelf vertel...
dan wanneer ik nuchter bent.
Wat je nu doormaakt, kan gewoon een fase zijn, zonder dat je het beseft.
De waarden die je nu hebt...
zijn er de komende twee jaar misschien niet meer.
Misschien zijn ze dan zo veranderd. - O, prachtig.
De eerste keer dat ik Jimi zag was bij een optreden van ons in Londen.
En ik zag hem een paar keer in The Speakeasy.
Hij kwam vaak logeren in de flat. We hadden een geweldige tijd.
Hij was zo verlegen, teruggetrokken, en zachtmoedig.
We praatten over alledaagse ambities en hoe de wereld zou moeten zijn.
Maar zo bleven de gesprekken niet lang...
want Jimi had zo'n surrealistische geest.
Als hij ergens over begon, draaide het uit op vliegende schotels...
en paarse fluwelen manen.
Je kon hem niet lang op de grond houden.
Muziek en het leven zelf gaan samen op als een parallel.
Muziek is alleen maar verbeelding...
die wordt uitgezonden door iemands ziel, door iemands hart...
en die ze kunnen uitdrukken door noten.
Het enige wat ik m'n lieve Jimi kan geven is tijd.
Eric kwam met Ginger bij me thuis in Oxford.
Hij vertelde dat hij Cream ging vormen en of ik voor ze wilde werken.
Ik denk dat hij er iemand bij wilde hebben die hij kende.
Hij genoot enorm van z'n nieuwe succes...
en het psychedelische muzikale avontuur dat plaatsvond.
Eric en Cream kwamen naar New York om op te nemen in onze studio.
Ze speelden songs die geen strikte 12 of 8 maats-structuur...
maar wel een bluesgevoel hadden.
Het was nieuwe muziek. Vooral als Eric gitaar speelde.
Toen ik in m'n studio kwam...
bouwden Engelse roadies dubbele stapels Marshallversterkers op...
dubbele basdrums en bekkenstandaards.
Ik dacht: Waarom twee van alles? Ongelooflijk, ze waren met z'n drieën.
Het stopt even, maar we draaien toch.
Nummer vier, take één.
Hoe wordt Cream ontvangen in Engeland? - Heel goed. We zijn heel populair.
Blues is in Engeland nu net zo groot als elk ander genre.
Wiens werk bewonder je nu?
De beste jonge gitarist op dit moment is Jimi Hendrix uit New York.
Hij heeft z'n eigen groep in Engeland, The Jimi Hendrix Experience.
Hij speelt blues en gaat af en toe uit z'n dak.
En ik hou van B.B. King, Otis Rush, Albert King.
Zullen deze mensen ooit geaccepteerd worden door een gemengd publiek?
Dat zal nog lang duren.
Het is zo verweven met het rassenprobleem in Amerika.
Als alle blanken in Amerika het succes van een bluesmusicus erkennen...
betekent dat dat ze de burgerrechten accepteren. Dat zal lang duren.
We namen op in de Atlantic Studios, waar ook Ray Charles...
Aretha Franklin, Otis Redding en Wilson Pickett werkten.
We waren in hun speelruimte.
Als wij weggingen, kwam net Otis Redding of Aretha Franklin binnen.
Op een dag zei Ahmet: Wil je meespelen?
En ik zei: Of ik dat wil? Dat meen je niet.
Joe South was er, Bobby Hinton, Bobby Womack.
Er waren vijf gitaristen in de studio. En Aretha aan de piano, zingend.
En ik kwam daar met m'n permanent, roze broek en hoge hakken...
als een soort marsmannetje.
En ze keken naar me en dachten: Wat krijgen we nou?
En ik ging zitten en speelde.
Aretha Franklin moest lachen toen ze Eric zag...
want hij droeg psychedelische kleren.
Maar toen Eric begon te spelen, lachte Aretha niet meer.
Want het was het echte werk.
Ik dacht: Als dat uitkomt, hoef ik nooit meer iets te doen.
Ik kwam net uit Parijs om model te worden.
Toen ik Eric ontmoette, wist ik niet wie hij was.
Hij was eerst een beetje verlegen en geremd.
Maar toen kregen we verkering en gingen al snel samenwonen.
Charlotte was heel geestig en heel onbevooroordeeld.
We waren vrienden. We voelden ons op ons gemak bij elkaar.
Zij zag wie ik was, of het nu goed of slecht was.
Ik voelde me Alice in Wonderland. Ik was weg van The Beatles...
en opeens werden we uitgenodigd...
om mee te doen aan een evenement van The Beatles.
En hij zei gewoon oké. Verder niets.
Toen ik aan Kings Road ging wonen...
kwam George langs op weg naar huis in Esher.
Ik was een paar keer bij hem geweest en we hadden LSD genomen.
En geleidelijk aan werden we vrienden.
Het publiek was daar veel verder.
Cream had al gauw door dat ze zich konden laten gaan.
Ze speelden 40 minuten lang hetzelfde nummer...
en improviseerden elke avond.
En het publiek kreeg er geen genoeg van.
Het was precies wat ze hadden willen horen, en opeens was het er.
Cream is een legende in Los Angeles
Cream zweept Amerikaans publiek op
Creams records verbeterende Amerikaanse tournee verlengd
opgeklopte Cream-manie in New York
Veel jonge gitaristen zijn weg van jouw manier van spelen.
Ik ben dankbaar dat sommigen van hen me goed vinden...
want dat heeft deuren voor ons geopend...
die anders waarschijnlijk nooit geopend waren geweest.
Want in de tijd van de rock-'n-roll...
wilden ze ons op veel plekken niet hebben.
Ik bedoel niet uit racisme, maar de mensen in het algemeen.
Ze accepteerden ons niet. En nu kun je er naar binnen.
B.B. King speelde jarenlang in kroegen.
Otis Redding was een zwarte R&B-zanger die in het zuiden optrad.
Door de populariteit van de rock-'n-roll...
konden we goede rock-'n-roll als aas gebruiken om de mensen te lokken.
En als ze er waren, lieten we ze de mensen zien...
zonder wie er geen rock-'n-roll was geweest.
Ik speelde in New York en had gehoord over een jonge gitarist en Cream.
Ik ontmoette die jongeman, lang haar en heel stil.
We hadden een jamsession.
Eric speelde alsof hij de stukjes van een puzzel legde.
Als een oude veteraan.
Hij klonk goed, maar als je meer dan twee, drie noten wil spelen...
moet je een verhaal hebben. En hij vertelde een paar heel goede.
Blank Amerika had nooit naar blues geluisterd.
Dankzij Eric werden ze wakker en begonnen ze te luisteren.
En er gingen veel deuren open voor B.B. King en anderen zoals ik.
Ze deden 300 optredens per jaar.
En ze hadden een enorme schare fans, vanwege hun liveoptredens.
Op dat moment was Cream de grootste band ter wereld.
Veel groter dan The Rolling Stones of The Beatles.
Eric Clapton zang.
Gebruik je vaste frases als je improviseert?
Ja, er zijn vaste frases die ik altijd speel. Zoals dit.
Die loopjes zijn samengesteld uit oude frases waarmee ik begon.
En zijn ze vermengd met andere dingen die ik heb geleerd.
Als iemand voetbalt...
dan gebruikt hij dat om de kwaadheid af te reageren...
die je elke dag opbouwt.
Als iemand achter je toetert, word je kwaad en dat kun je niet uiten.
Dat overkomt iedereen.
Maar ik heb het voordeel dat ik het van me af kan spelen op de gitaar...
doordat ik vrij agressief ben in m'n spel. Niet zoals ik hem hanteer.
Dat kan ook, zoals The Who. - Kun je dat laten zien?
Moet ik m'n gitaar kapotslaan?
Nee, een voorbeeld van agressie in je muziek.
Eric was niet erg goed in communiceren.
Er bleven veel dingen ongezegd over wat hij dacht.
Hij genoot er voor een deel van. Hij werd aanbeden.
Maar het was moeilijk vol te houden en maandenlang op tournee te zijn.
Er was constant onenigheid tussen Jack en Ginger. Elke dag.
Het deed er niet toe waar het over ging.
Ze vlogen elkaar naar de keel. En het was heel heftig.
We sloten elkaar buiten en vluchtten voor elkaar.
We hadden geen sociale omgang met elkaar en wisselden geen ideeën uit.
We traden samen op en gingen ieder onze eigen weg.
Het was allemaal vreselijk.
Cream uit elkaar afscheidstournee gepland
achtergrond van de breuk
Eric zat thuis non-stop op z'n gitaar te tokkelen.
Dat is niet altijd makkelijk als je probeert een gesprek te voeren.
Ik herinner me dat ik praatte...
en dan kreeg ik een gitaarrif terug in plaats van normale communicatie.
Het was heel moeilijk vol te houden, emotioneel en persoonlijk.
Ik hou van Eric en de wereld houdt van hem.
We spraken niet over gevoelens. Dat wilde Eric niet.
Ik had altijd het gevoel dat hij ergens voor op de vlucht was.
Hij begon vaak naar George en Pattie te gaan toen ze in Surrey woonden.
Toen Cream uit elkaar ging, was hij geestelijk geknakt.
Hij en George trokken samen op en speelden en schreven de hele dag.
George ging een song doen en wilde dat ik gitaar speelde.
Hoe doen we het, Hal?
We deden twee of drie takes. Heel weinig.
Ze waren snel en fel. Ze waren heel kritisch.
Er was één politieman, inspecteur Pilcher...
die iedereen in de popbusiness wilde pakken voor drugs.
Ten slotte ging hij voor schut wegens corruptie.
Hij pakte George op en er werd gezegd dat hij zelf de drugs had neergelegd.
Ginger kende een politieman die zei dat ik op Pilchers lijst stond.
Er was een inval in de Pheasant Tree en ze legden overal hasj neer.
Ik besloot dat ik beter weg kon gaan uit Londen.
Het was voor het eerst dat ik geld uitgaf dat ik met Cream had verdiend.
Ik had nooit enig bezit gehad.
Ik had altijd rondgezworven sinds ik uit Ripley was weggegaan.
Ik werd er verliefd op. Ik had het geweldige gevoel dat ik thuiskwam.
Eric had een huis in Ewhurst, even voorbij Esher...
dus ze konden makkelijk bij elkaar langs.
En ze hadden een heel leuke vriendschap.
George had veel respect voor Erics gitaarspel.
We waren gewoon vier vrienden.
We zochten elkaar op en gingen naar restaurants en bars.
Hij kwam vaak langs. Niet altijd om George te zien.
En geleidelijk aan... Sommige mensen kijken langer naar je dan zou moeten.
En dat merkte ik een paar keer.
Ik wist dat het fout was. George was m'n beste vriend.
Maar ik voelde me tot haar aangetrokken.
Ze was de meest begeerlijke vrouw die ik ooit had ontmoet.
En hoewel ze getrouwd waren, wilde ik haar.
Ook al was ze niet beschikbaar. En dat maakte me bang.
Ik voelde dat hij onzeker was over vrouwen...
en wat ze voor hem betekenden.
Het was zo intens. En hij was zo intens.
Het was niet erg geweest als m'n dochter niet was teruggekomen.
Want hij noemde me altijd moeder of mama.
Maar dat veranderde.
Toen ik negen was, zei m'n grootmoeder:
Er komt een vrouw, ze is je echte mama.
En ze blijft een tijdje bij ons.
Ze kwam per schip en we gingen haar afhalen in Southampton.
Het was zo'n groot passagiersschip. Ze had twee kinderen bij zich.
Rick was die dag erg stil. Hij was heel verlegen.
Hij wilde z'n echte moeder zien...
en ik denk dat Rick op zoek was naar liefde.
We gingen terug naar Ripley...
en toen iedereen naar beneden kwam voor een kop thee of zo...
stelde ik de belangrijkste vraag:
Je bent mijn mama. Zul je nu echt mijn mama zijn?
En ze zei: Nee, het lijkt me beter om het te laten zoals het is.
Het was zo gemeen. Ze vond het niet leuk dat hij haar mama noemde.
Ik kon niet geloven dat iemand zo akelig kon doen.
Ze had haar andere zoon, Brian, bij zich.
Hij vroeg Rick: Ben je m'n broer? En ze zei: Nee, hij is niet je broer.
Ik kon niet geloven dat ze zoiets zei tegen een kind.
Ik was zo kwaad op haar. Ik voelde me afgewezen.
Ik praatte met niemand.
Ik was nog meer op mezelf dan ik ooit was geweest.
Eric wilde muzikaal iets anders proberen...
en vroeg of ik interesse had. In wezen experimenteerden we.
Vooral Eric, geloof ik. Hij maakte toen iets door.
We maakten gewoon plezier. We hadden geen agenda.
Ik schreef de song Presence of the Lord...
die begon met: Ik heb eindelijk een plek om te wonen.
En daarmee bedoelde ik Hurtwood.
Inmiddels had Charlotte er genoeg van.
We gingen uit elkaar en ze ging terug naar Parijs.
En ik had een losse relatie met Alice.
Ze was een geweldige vrouw, maar wist niet dat ik bezeten was van Pattie.
Op een morgen vond ik een brief bij de post in 'n heel klein handschrift.
Ik maakte hem open en er stond: Liefste L...
De spatiëring van de woorden en de grootte van de letters...
was rustig maar vol hartstocht.
Ik had bijna een fysieke reactie...
dat iemand zoiets moois kon schrijven en het toch kon stilhouden.
Het barstte van de hartstocht.
Later, vroeg op de avond ging de telefoon, en het was Eric.
Hij zei: Ik meen wat ik heb geschreven.
De eerste keer dat ik Eric ontmoette...
stonden we in het voorprogramma van Blind Faith. Die gingen uit elkaar.
Ik belde Eric en zei: Ik moet er even tussenuit.
En hij zei: Kom maar langs.
We zaten bij elkaar, maakten muziek en keken naar domme tv-programma's.
Ik kreeg een benefietconcert aangeboden.
Ik zou niks verdienen, maar ik kon tenminste spelen.
Bobby en ik wilden het doen en hadden een ritmesectie nodig.
De enigen waarmee we konden werken waren Jim en Carl.
Dat was het enige dat we hadden gepland.
We wilden alleen maar continu spelen. Soms jamden we dagenlang in E.
Er was geen pauze. Het was één onafgebroken muziekfeest.
Iedereen kwam luisteren.
Er was altijd veel cocaïne en Mandrax.
Dat is zoiets als Quaalude. LSD, mescaline en veel wiet en hasj.
Ik wist dat Eric zichzelf niet was. Hij was voortdurend afwezig.
En als ik Pattie zag, fleurde hij op.
Hij had veel foto's van haar als model.
Ik denk dat hij nog meer door haar geobsedeerd was dan door z'n muziek.
Eric begon me te bellen.
Dan zei hij: Je bent ongelukkig. Ga met mij mee.
Dat kan niet, zei ik. Ik ben getrouwd met George.
En dan zei hij: Kom op nou.
Hij was geestig en levendig. Het was een geweldig verleidelijk.
Vergeleken met hem was George heel kil en afwezig.
Dus die zomer zagen Eric en ik elkaar van tijd tot tijd.
We gingen ergens koffie drinken, lunchen of zelfs dineren.
George Harrison belde op een middag op...
en vroeg of Eric en ik wilden meespelen op z'n eerste album.
Hij had een heleboel songs.
Eric en ik bespraken wie hij erbij wilde.
We wilden natuurlijk Carl. En Jim Gordon kwam binnenstormen.
We popelden om All Things Must Pass op te nemen.
Dus we vormden de band tijdens de sessies voor het album.
All Things Must Pass was de eerste echte opname van de Dominos.
Maar toen kwamen de drugs.
Die vent kwam naar Abbey Road en verkocht je coke...
maar zorgde dat je ook heroïne kocht.
Hij verkocht het een niet zonder het ander.
Eric zei: Wil je ook wat heroïne proberen?
Nee, zei ik. Ik kijk wel.
Hij deed het. Hij snoof het. Ik vroeg hoe het voelde.
Alsof ik omgeven ben door roze watten, zei hij.
Ik raakte in een soort trance.
Het werd heel mysterieus en ik wist niet waar ik was.
Iemand had me een Perzisch boekje gegeven.
Het liefdesverhaal van Laila en Majnun.
Een tragedie over een verdoemde liefde.
De held belandt ten slotte in de woestijn...
en geeft z'n ziel aan Allah voor hij eenzaam sterft.
Ik zag mezelf zo. Ik zag m'n relatie met Pattie als een tragedie.
Het werd moeilijk tussen George en mij.
Ik ging wat drinken met Eric in South Kensington. Hij had daar een flat.
Eric zei: Je weet dat ik van je hou. Ga met me mee. Ik heb je nodig.
We hadden al een tijd geflirt, maar we waren niet over de schreef gegaan.
Maar die avond gingen we met elkaar naar bed.
Toen herinnerden we ons dat we op een feest hoorden te zijn.
Iedereen was er. Het was een groot feest. Ik was er met Mick.
Paul McCartney was er, Eric was er. Pattie kwam zonder George.
Voor het eerst had ik het gevoel dat we een kans hadden.
Eric wilde met me praten en we waren in de tuin.
Het was al laat, want de zon begon op te komen.
En George verscheen uit het niets. Uit de nevel van de morgen.
Ik zei: Ik moet je iets vertellen. Ik hou van je vrouw.
George keek me beschuldigend aan en zei: Wat ga je doen?
Ga je met hem mee of ga je mee terug met mij?
Ik voelde dat ze me ontglipte. Ik wist dat het niet doorging.
Ik zei: George, natuurlijk ga ik met jou mee naar huis.
Er viel verder niets te bespreken, alleen met wie ik meeging.
En dat vond ik vreselijk deprimerend.
Iedereen wist dat George vreemdging, maar ze was hem absoluut trouw.
Ik dacht: Wat wil je? Moet ik naar je toe kruipen? Wat moet ik doen?
Eric had een enorm trauma.
Daarom klonk die muziek zo.
Eric vertelde wat er met hem aan de hand was. Zeker weten.
De mensen in het zuiden zouden door het grind rollen...
omdat ze verliefd zijn op de vrouw van hun beste vriend.
Eric deed het muzikaal. Hij wilde Pattie zo graag terug hebben.
En hij zei dat het tijd was om op te nemen.
Toen we in Miami kwamen...
nestelden we ons in het Thunderbird Motel met grote zakken cocaïne.
We hadden niet genoeg songs voor een album, maar we geloofden erin.
De hele dag, de hele nacht spelen.
Terug naar het hotel, rondhangen in Erics kamer en spelen.
Ze begonnen concepten van songs voor me te spelen...
waarvan de arrangementen nog niet klaar waren.
Ik nam een dag of twee alles op om de songs te leren...
en de songs en arrangementen ontwikkelden zich.
Ik kan het niet als het ingewikkeld wordt in een eenvoudige harmonie.
En als ik de eerste... - Is het gitaar?
We hebben dat gisteren tien keer gedaan.
Allemaal pauze. Ik schrijf de tekst op, zodat ik het goed kan zingen.
Toen we een week of twee bezig waren, liepen we tegen een muur.
We zaten echt vreselijk vast.
Ik had in Engeland een deel van een song geschreven voor Pattie.
En ik combineerde het met het Perzische verhaal, Laila en Majnun.
En ik kreeg het maar niet af.
Wat doe je als je eenzaam wordt?
Dat was echt een gekwelde ziel die daar zong.
Maar het werd ingewikkeld. We hadden een nieuwe richting nodig.
Tom Dowd nam ons mee naar The Allman Brothers.
En ik stond versteld van die band. Het waren ongelooflijke musici.
Eric had Duane nooit ontmoet, maar ik was al goed bevriend met hem.
Het was zijn show. Hij was de leider van de band.
Na afloop vroegen we ze om mee te gaan en we jamden de hele nacht.
Ik ging naar Miami.
Tom Dowd zei: Je wil hem zien spelen, want je vindt hem de beste.
Ik hou van z'n spel, z'n instelling en alles wat hij doet.
Hij is een geweldig mens.
Dus ik ging er als een speer naartoe.
Eric zei: Breng je versterker mee en we maken een album.
En ik zei: Oké, man. Als je dat wil, doen we het.
En toen deden we het.
Ik heb geen gevoel meer in m'n handen.
Ik speel de Gibson en Eric de Fender.
Als je die uit elkaar kunt houden, weet je wie wat speelt.
En anders ga je maar lekker hallucineren. Maakt mij niet uit.
Ik heb er twee slidetracks op en Eric een akoestische.
En ik geloof dat er een extra percussietrack op staat.
Er staat veel goeds op dat album. Ik meen het.
Duane en ik werden onafscheidelijk gedurende de tijd dat we daar waren.
Hij was de katalysator die we nodig hadden.
Het waren allemaal love songs, ballads met verschillende tempo's.
Het was wat we niet kunnen zien, ruiken, proeven of voelen.
En natuurlijk ging het allemaal over Pattie.
Daarom kon Eric al die pijn en wanhoop zingen.
Ik ontmoette Eric in South Kensington.
Hij zei: Ik wil je iets laten horen.
Hij draaide het album voor me.
Mijn hemel, het was zo krachtig.
Ik barstte bijna van emotie.
Ik kon niet geloven dat ik hem hiertoe had geïnspireerd.
Ik dacht dat iedereen zou horen dat het over mij ging.
Ik wilde niet dat dat zou gebeuren. Ik kon niet ophouden met luisteren.
Maar toen het afgelopen was, wilde ik zo snel mogelijk naar huis.
Het werkte niet.
Het was allemaal voor niets.
Het was als een...
afwijzing.
De Jimi Hendrix Experience is voorbij.
De acid rockster stierf vandaag in Londen aan een overdosis.
In z'n korte carrière geselde Hendrix de vreemdste geluiden uit z'n gitaar.
Ik zat de hele dag in de tuin te huilen...
omdat hij me had achtergelaten.
Niet omdat hij dood was, maar omdat hij me niet had meegenomen.
Ik was zo verdomd kwaad.
Eric was er kapot van.
We hadden paar weken daarvoor Little Wing opgenomen.
Dat was Erics eerbetoon aan Jimi. Het was een enorme klap voor Eric.
Volgende week hebben we de Bee Gees en die andere.
Er is geen mix. Volgende week zullen we...
Derek wordt een enorme hit, geloof me.
Bill Buster? Jerry Greenberg.
Derek and the Dominos, 25 Cashbox en 24 Record Board.
Ik beschouwde Eric als de belangrijkste artiest op ons label.
Ik kon niet geloven dat de plaat niet verkocht in Amerika.
Ik wist niet wat ik moest doen.
Hij wist dat het kwam doordat niemand wist dat Derek Eric was.
In die periode was Eric erg kwetsbaar.
Waarom noem je de groep niet bij jouw naam?
Iedereen weet dat Derek and the Dominos Eric Clapton is...
Wat maakt het dan uit? - Maar waarom niet?
Het is gewoon leuker om een naam te hebben. Het is luchtiger.
Ik las ergens dat je overweegt om te stoppen met toeren.
Je geeft het toch niet allemaal op?
Ik denk niet dat ik kan stoppen met spelen.
Maar ik kan altijd verdwijnen. Gewoon niet meer optreden.
Dat zou ik wel kunnen. Dat is makkelijk.
Als ik het me financieel kon permitteren om niet te toeren.
Wat nu niet het geval is. Ik moet geld verdienen om me te onderhouden.
Als dat niet hoefde en ik iemand zou hebben om mee te spelen...
zou ik waarschijnlijk thuis blijven en me terugtrekken.
Hij had net een optreden gehad in Amerika...
en ik belde hem op en zei: Papa ligt op sterven.
Hij had een hersentumor.
Hij zei: Ik neem meteen 't vliegtuig. Hij had die avond geen concert meer.
Maar de dag na de begrafenis moest hij terug om op te treden.
Hij was er kapot van. Hij was dol op hem.
Ik voel me veel eenzamer. En als ik alleen ben, huil ik.
Dan zit ik letterlijk te snikken.
Wat ik het liefste wil is overal vanaf zijn.
Want nu zie ik alleen het leed van vandaag en het leed van morgen.
Hoe zou je je relatie met heroïne beschrijven?
Het komt op de eerste plaats. - In je leven?
Ja. Het is alsof je je omringt met roze watten.
Niets zit je nog dwars. Niets brengt je van je stuk.
Ik heb ook een doodsverlangen. - Echt? Waarom?
Ik hou niet van het leven. - Je houdt niet van het leven?
En ik zal niet erg lang leven.
Eric zonderde zich af.
Hij draaide zich om en liep weg. Met Alice.
En hij gaf zich over aan de heroïne.
Ik wachtte tot het voorbij zou zijn, maar dat leek nooit te gebeuren.
Ik dacht dat het het begin was. Ik wist niet dat het het eind was.
Ik was toen in Wales en ging naar Hurtwood, waar hij woonde.
Ik wist niets van heroïneverslaving.
Ik dacht, omdat ik misschien wel z'n oudste vriend was...
dat we wel ergens over zouden kunnen praten.
Ik zag hem boven achter de ramen, maar het huis was afgesloten.
Niemand reageerde toen ik aanbelde en op de deur klopte.
Ik dacht: Hij wil me niet zien, en liet hem met rust.
Ik zag hem een hele tijd niet.
Ik dacht dat het gezien z'n familiegeschiedenis...
erg moeilijk voor hem zou zijn om eroverheen te komen.
Over sommige dingen kom je niet heen.
Je moet een plek vinden om ze weg te stoppen. Maar ze zijn er altijd.
We begonnen de tournee in 1974 in Scandinavië om op te warmen.
Hij was kwetsbaar. Ik weet niet of hij besefte wat er gebeurde.
Het lukte me om af te kicken van de heroïne...
maar er kwam een andere verslaving voor terug.
Het idee was toen dat alcohol wel oké was.
Maar voor mij was alcohol veel gevaarlijker dan heroïne.
Ik weet niet of het platenlabel hem dwong...
maar het was te vroeg voor zo'n enorme tournee...
nadat hij vier, vijf jaar als kluizenaar had geleefd.
Daar drink ik op.
Eric ontdekte Courvoisier en Rémy Martin en gaf zich eraan over.
Als hij iets te pakken kreeg, ging hij door tot het op was.
Voor je het wist, had hij een hele fles cognac op voor de lunch.
Het leek wel of hij dood wilde.
Ik ben dronken en heb verdomme zin in narigheid.
Gedraag je.
Steek maar in je reet.
Soms speelde hij een half uur en zei: Ik stop.
In het contract staat anderhalf uur.
Maar je hebt ook 25.000 mensen die boos worden en hij loopt gewoon weg.
Ga zitten en hou je bek.
Het was nog niet verboden om met flessen en koelboxen te gooien...
of waar je maar mee wilde gooien. Je denkt dat je leven in gevaar is.
Jamie Oldaker.
Lach dan, lul.
De eerste teleurstellende ontmoeting met m'n moeder was toen ik negen was.
Ik leerde de jaren daarop om eroverheen te komen...
werd goed in kunst en kreeg een grote belangstelling voor muziek.
Ik had inmiddels een eigen look ontwikkeld.
Hij kocht een lichtblauw zijden pak toen hij een jaar of 17 was.
Zoiets hadden ze in Ripley nog nooit gezien.
En hij haalde de kraag van z'n shirts en zette er witte aan.
Wat voor kleur het shirt ook had.
En hij had lang haar. Daar werd over gepraat in Ripley.
Hij lette heel erg op z'n kleren.
Ik had m'n gitaar. Dat was m'n echte metgezel in z'n kleine koffertje.
Toen werden we uitgenodigd om naar Duitsland te gaan...
omdat Pat's man daar gelegerd was met de Canadese luchtmacht.
Hij kwam ons opzoeken in Duitsland. En hij was zo dol op z'n gitaar.
We hadden gezegd dat hij hem mocht meenemen om te oefenen.
Omdat we het net als iedereen niet serieus opvatten.
We zaten op een legerbasis en ik paste daar niet.
En ze zeiden dat ik beter m'n haar kon laten knippen.
En ik zei: Liever niet. Het bevalt me zoals het is.
M'n moeder trok zo'n gezicht van: Durf je me tegen te spreken?
En ik dacht: Ik mag jou niet.
Je wil me toch al niet hebben. En nu wil je me niet zoals ik ben.
Rose zei: Doe het nou maar. Om iedereen tevreden te houden.
Dus ze millimeterden m'n haar.
Ik moest erom huilen.
Een paar dagen later kwam m'n halfbroer binnen...
ging op de gitaar zitten en brak de hals in tweeën.
Het leek alsof ze er alles aan deden om me te knakken...
en me me nietig te laten voelen. Ik was vol haat, woede en wrok.
Dus ik dacht: Oké, dat was de laatste keer dat ik iemand heb vertrouwd.
Het werd erg moeilijk tussen George en mij...
en we besloten dat we beter uit elkaar konden gaan.
Ik hoorde dat Eric op tournee was en ging hem verrassen.
Onze relatie was nog niet voltooid.
Het was meer dan wat stiekeme ontmoetingen.
Ik had haar al die jaren niet gezien.
Pattie moest hebben geweten dat ik behoorlijk labiel was.
Ik hield zoveel van haar als ik maar van iemand kon houden.
Ik lag niet alleen in de knoop, maar was volslagen verslaafd.
Misschien kwam ik nooit verder dan naar haar verlangen van een afstand.
We deden van alles samen. Hij zei dat hij van me hield...
maar hij wilde voortdurend drinken, en het werd steeds erger.
Als hij te veel op had of echt onaangenaam werd...
dacht ik dat hij ook niet van me hield. Dat was afschuwelijk.
Tot de volgende dag. Dan was hij weer lief.
Hij was angstaanjagend en schreeuwde tegen me in de hotellobby's.
Hij luisterde naar een andere drummer als hij zo dronken was.
Bezwaar als ik wat drink?
Hou maar op. Je teert op het verleden, jongen.
Wil je op het podium komen en erover praten?
Ik sla je verrot, hoor. Stomme lul.
Bij elk optreden vroeg je je af: Wat gaat er morgen gebeuren?
Dan zei ik tegen Carl: Wat heeft hij? Je zei dat hij aardig was...
maar ik moet 's nachts m'n deur op slot doen. Hij is gek.
Toen iedereen stil werd tijdens Eric Claptons concert
Erics uitbarsting op het toneel
...begon ons te waarschuwen voor 'buitenlanders'...
...gooi de roetmoppen eruit...
Toen ik besefte wat ik had gezegd, walgde ik zo van mezelf.
Ik was zo verdomd kwaad.
Ik wilde de mensen tegen wie ik dat had gezegd m'n excuses aanbieden.
Want het was onvergeeflijk en ik schaamde me voor wie ik was.
Ik werd niet alleen chauvinistisch, maar ook fascistisch.
Ik was een soort semi-racist. En dat sloeg nergens op.
De helft van m'n vrienden waren zwart.
Ik had zwarte vrouwen gehad, luisterde naar zwarte muziek...
en kwam op voor zwarte muziek. Maar dat maakte niet uit.
Ze konden verrekken, zolang ik m'n fles maar had.
Ik haatte alles. Alles.
Ik dacht dat ik een droom had over de perfecte band.
De virtuoos op elk instrument.
Ik dacht dat ik de virtuoos was op mijn instrument.
En dat Jack en Ginger virtuozen waren.
En dat dachten we allemaal. Het is triest dat het gebeurd is.
Ik zou het niet willen veranderen...
maar ik had waarschijnlijk beter bij John Mayall kunnen blijven.
Want Cream was agressieve muziek.
Het is het niet waard, hè?
Snuif het maar, man. Ze heeft haar eigen coke.
Eric was een heel triest mens. Heel erg triest.
Hij was gebroken. Hij kon het niet aan en kon amper praten.
Hij begon toevallen te krijgen.
De dokter zei tegen me: Als hij niet stopt met drinken, gaat hij dood.
Ik pleegde alleen geen zelfmoord...
omdat ik niet kon drinken als ik dood was.
M'n vermogen om van drank te houden was oneindig.
Dus ik dronk en dronk en dronk. Steeds maar weer.
uitgeputte Eric breekt optreden af
Het kwam niet door de drank, want zoveel had hij niet gedronken.
Clapton in ziekenhuis met maagzweer
Eric zal rest van het jaar niet kunnen werken, zegt Forrester.
Ik kan niet goed luisteren naar m'n platen uit m'n dronken periode...
want ik kan horen hoe dronken ik ben.
Al die albums hebben elementen waarin het een tandje hoger gaat.
Ik kreeg de kans om te zingen en spelen zoals ik het eerder niet kon.
Ik ging naar Montserrat om een album te maken.
Er gebeurde van alles toen ik daar was.
Ik had een affaire met de manager van de studio...
George Martins Air Studios op Montserrat.
Een geweldige vrouw, Yvonne.
Een heel aantrekkelijke vrouw, heel geestig.
En ik kreeg een brief van haar dat ze zwanger was van een dochter...
en dat ze niets van mij verwachtte.
Ze wilde het kind grootbrengen in haar eigen huwelijk.
Ik wist dat ik niet in staat was om een relatie te hebben.
Oké, laten we het a capella doen. Eén, twee, drie, vier.
Ik praat tegen de verkeerde.
Understand each other. - Dat onthoud ik misschien niet.
Maar jij hebt het geschreven.
Ik ontkende m'n alcoholisme volkomen.
Ik was naar de beste kliniek ter wereld geweest...
maar begon weer met drugs, alcohol en coke.
En ik probeerde het te verbergen voor iedereen.
Sommige mensen zeggen dat je de blues moet beleven om de blues te zingen.
Deed je dat in de periode dat je drugs en alcohol gebruikte...
om dat standpunt te rechtvaardigen?
Nee, ik was gewoon een feestbeest. Ik wilde plezier maken.
In Milaan stelde de toerpromotor me voor aan Lory del Santo.
Ik werd smoorverliefd en besloot in Italië een nieuwe start te maken...
zonder te weten hoe het verder zou gaan.
Hij was een vreselijke klootzak.
Er was geen relatie en ik wist dat het niks zou worden.
Het maakte me triest dat we uit elkaar gingen door dat idiote idee.
Maar hij was ziek. En hij geloofde erin.
We probeerden het, maar ze wist niet wie ik was...
en dat ik totaal niet met beide benen op de grond stond.
Ik zei: Ik denk niet dat dit wat wordt. Ik ga terug naar m'n vrouw.
En toen zei ze: Dat is geen goed nieuws, want ik ben zwanger.
Conor was het eerste in m'n leven dat me echt raakte en zei:
Tijd om volwassen te worden.
Sterke man.
Ik kon niet langer rondklooien. Ik kon dit niet kapotmaken.
Je hebt pas een kind gekregen. Hoe was dat?
Dat kwam nogal plotseling.
Ik leerde een jongedame kennen en boem, het gebeurde.
Het was alsof de baby ook ouders zocht. Om hem tot leven te brengen.
En hij is geweldig.
Heb je een doel voor de toekomst? - Ja, gelukkig opgroeien met m'n zoon.
Ik kon niet meer zonder drank en niet meer met drank leven.
Toen ik zelf stopte, was het zo erg dat ik een grand mal-toeval kreeg.
Ik was op een dag alleen in de unit, en ik knielde en bad.
Het was een onhandige ervaring, maar het kwam voort uit wanhoop.
Ik zei: Laat me een beetje rust hebben.
Welk effect had het vaderschap op je?
Een stabiliserend effect. Je kunt niet langer egoïstisch zijn.
Je moet aan het leven van iemand anders denken.
Het is een bloedband die de rest van je leven blijft bestaan.
Ik hou zielsveel van hem en hij heeft me enorm veranderd.
Lory en Conor waren in New York, in de Galleria aan 57th Street.
En ik was ook in New York.
Dus ik ging met Conor naar het circus op Long Island.
We genoten ervan.
De volgende dag zou ik met Conor lunchen, misschien alleen.
Om een uur of 11 wilde ik naar 57th Street gaan...
toen ik werd opgebeld door Lory.
Ze gilde: Hij is dood.
Waar heeft ze het over, dacht ik. Ze zei: Hij is uit het raam gevallen.
Een ergere nachtmerrie is niet denkbaar.
Voor iemand hem kon tegenhouden...
viel de vierjarige Conor Clapton van de 53e verdieping van de Galleria.
Hij was langs z'n moeder en drie andere volwassenen geglipt...
naar een raam dat net was gelapt en nog openstond.
Niets kon z'n val breken, behalve het dak van het gebouw ernaast.
Het is een tragisch ongeluk. Het kind liep de slaapkamer in...
kwam bij het raam...
en doordat de vensterbank laag was, viel hij eruit.
Het was alsof ik achteruit uit mezelf stapte. Ik kon het niet bevatten.
Ik ging met het lichaam mee naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis.
En ik ging naar hem kijken en nam afscheid van hem.
En ik liet de moed zakken.
Het was afschuwelijk.
Ik kon niet aan dat kleine jongetje denken, z'n kleine ziel.
Eric was een vechter...
maar ikzelf en veel van z'n vrienden maakten zich zorgen om hem.
Zou hij nuchter blijven? Hij stond er alleen voor.
De Italianen waren naar huis en het was stil op Hurtwood.
Ik was alleen met m'n gedachten.
Ik begon al m'n condoleancebrieven open te maken. Vele duizenden.
Ik maakte er één open en hij was van Conor.
Hij was weken daarvoor in Milaan gepost.
Ik dacht: Als ik dit kan doormaken en nuchter blijven, kan iedereen het.
En ik besefte opeens dat ik van deze tragedie iets positiefs kon maken.
Dat ik voortaan mijn leven zou wijden aan de nagedachtenis aan m'n zoon.
Ik pakte een kleine Spaanse gitaar die ik had liggen...
en hield hem de hele tijd bij me.
Vanaf het moment dat ik opstond, en de rest van dat jaar...
speelde ik continu om de situatie niet onder ogen te hoeven zien.
De muziek heeft me gered.
Net als toen ik negen was. Het nam de pijn weg.
Ik schreef die songs voor mezelf, omdat ik me vreselijk voelde.
En de Grammy gaat naar Tears in Heaven, Eric Clapton.
En de song van het jaar is:
Eric Clapton en Will Jennings, songwriters van Tears in Heaven.
En het album van het jaar is:
Unplugged, Eric Clapton.
Al ben ik trots op wat ik muzikaal heb bereikt, het is allemaal stof.
Er komt een tijd dat niemand weet wat ik heb gedaan of wie ik ben.
En daar heb ik vrede mee.
Dank u.
Eindelijk konden m'n dochter Ruth en ik een relatie opbouwen.
En dat was geweldig.
Ik kon nu een fijne relatie met Ruth hebben...
en ook beschikbaar zijn voor een andere relatie.
Dat was voor het eerst in m'n leven dat ik me zo voelde.
Ik heb hier een brochure, Crossroads Centre op Antigua.
Een project van Eric Clapton. Wat is het?
Ik probeer er al drie jaar een behandelcentrum op te zetten.
Voor verslaving? - Aan drugs en alcohol, ja.
Is het voor mensen op het eiland?
Allereerst voor mensen zonder geld die behandeling nodig hebben.
Er zijn hier honderd gitaren.
Met sommige heb ik erg moeilijke tijden doorgemaakt.
Maar ik wil dat ze veel geld opbrengen...
om de boodschap van het centrum uit te dragen.
500.000. 600.000 wordt geboden. 700.000, 800.000.
850.000 dollar. En verkocht.
Muziek heeft me een prachtig leven gegeven.
Het zal me nooit in de steek laten.
Maar het is niet zoveel waard als het feit...
dat daar mensen zijn die ik heb geholpen om nuchter te worden...
door het behandelcentrum.
Laten we Hubert Sumlin erbij halen.
Applaus voor Buddy Guy.
Handen op elkaar voor de koning van de blues, B.B. King.
Als hij de blues niet had leren kennen...
zou hij nu met pensioen gaan als bouwvakker...
nadat hij z'n hele leven tegels had gezet, net als z'n vader.
Als je jezelf naar de slechtste kanten van het leven brengt...
en dat deed hij, niemand dreef hem ertoe om zo diep te zinken...
en niemand haalde hem eruit...
dan ben je een krachtige persoonlijkheid.
Dat hoeft zich niet per se te uiten in gezelschap...
maar hij moet het hebben gehad om te kunnen overleven.
En toen ontmoette ik Melia en werd verliefd.
Ze is alles wat ik ooit heb gewild. Ze is m'n geestverwante...
een prachtige vrouw, een goede vriendin en een fantastische moeder.
Wat kan een man nog meer wensen?
Hallo, hier is Sophie. Hier is ze. En dit is papa.
En dit is Ella.
En hier is mijn mama.
En hier ben ik. Hoi.
Alles wat ik heb gedaan en al m'n fouten hebben me hier gebracht.
En veel beter kan het niet zijn.
Ik heb eindelijk de familie gevonden die ik altijd heb gewild...
en altijd nodig had.
En nu ze hier zijn en ik een van hen ben, is m'n leven compleet.
En ik wil een dronk uitbrengen op de Boss.
Mag ik een beetje pratende muziek, Robert
Zachtjes, zachtjes.
Dames en heren, ik weet dat u weet dat Eric een groot artiest is.
Hij kwam helemaal naar Californië om mijn eerste cd te maken.
En niet alleen dat. Hij heeft zoveel gedaan voor velen van ons.
Waaronder deze jongen.
Daarom wil ik u vertellen... Ik hou zo m'n mond.
Maar ik heb over de hele wereld gespeeld, in negentig landen...
en ik heb veel mensen ontmoet, koningen en koninginnen.
Maar ik heb nooit een betere en aardigere man ontmoet...
dan m'n vriend, ik noem hem graag m'n vriend, Eric Clapton.
Daarom zeg ik tegen u allemaal...
ik hoop dat ik eeuwig zal leven.
Maar ik hoop dat jij eeuwig en een dag zal leven.
Want ik wil er niet zijn als jij heengaat.
En als ze mij te ruste leggen, ik ben nu 81 jaar...
laat de laatste stem die ik hoor dan de jouwe zijn...
die zegt dat we tijdens ons leven vrienden waren.
Ter nagedachtenis aan mijn goede vriend en mentor
Robin Benwell Palmer 1937 - 2017